Schakelen

Schakelen is het werkwoord voor verblijven op de schakelafdeling. Al sinds 8 oktober ben ik daar 5 dagen in de week aan het werk als dokter. Ik heb de helft van de afdeling, alleen verhuizen de patienten nogal eens, en doe ik vooral het werk wat voor mijn voeten komt. Behalve voor moeilijke problemen van patienten die officieel niet 'van mij' zijn, dan kan ik triomfantelijk zeggen: 'die is van de verpleeghuisarts!' zij neemt normaal de zorg voor alle 24 patienten op zich. En ze heeft een vrije dag, waardoor ik veel alleen op de afdeling ben, en allerhande problemen moet oplossen. Heel vaak zijn dat problemen die ik niet in mijn studie heb gehad! Weet ik veel waarom een mevrouw een schimmelinfectie krijgt als ze bepaalde dingen eet die in strijd zijn met haar energiebanen, of waarom alle rectale thermometers kwijt zijn, of waarom er die-en-die alweer ziek is... Afdelingsarts zijn is veel en veel meer dan medische zorg verlenen aan patienten. Het is ook een andere gang nemen als je in de verte een patient ziet waarvan je weet dat die je weer gaat aanklampen over een probleem wat je al tien keer hebt uitgelegd... Het is communiceren, communiceren en communiceren met de verpleging. Duidelijker dan duidelijk zijn. Schrijven, schrijven, schrijven, want dan staat het tenminste ergens. Helemaal achterin de status op een kladvel het consult van de chirurg ontdekken, wat ternauwernood leesbaar is. De huisarts van iemand vinden, waarvan de patient alleen kan vertellen dat het een vrouw is. Hoe ik een blaasontsteking moet diagnosticeren en behandelen weet ik wel, maar of een rollatorfirma op de schakelafdeling kan komen om alle modellen uit te stallen voor meneer?

Ik heb heel veel contact met de teamleidster, de verpleging, fysiotherapie, ergotherapie en logopedie. De teampost is een grote ruimte waar de dossiers van alle mensen staan, en een grote tafel met stoelen eromheen. Dat is de basis, en daar schuift iedereen die wat met een patient moet of gedaan heeft, aan. Leuke dingen zijn overleg met alle disciplines over waarom mevrouw al dagen niet wil drinken, en als je met haar gaat praten (geen ALTIS, geen BAFOV of andere medische rijtjes, maar gewoon, een praatje) dat je er dan achter komt dat mevrouw gewoon zin heeft in cola, en als ik dat geregeld heb, dat ze dan glazen achter elkaar drinkt!

Contact maken en vertrouwen winnen. Overleggen met andere specialisten over ingewikkeld beleid. Eindelijk de oorzaak voor iets onverklaarbaars vinden... of juist niet.

Verpleeghuisgeneeskunde saai? Dacht het niet!

Musical!

Het zit erop... In maart 2007 zijn we begonnen met het instuderen van het script van 'de christenreis', met de bedoeling het in mei uit te voeren. Maar al snel kwamen we erachter dat als we het echt goed wilden laten zijn, dat we dan meer tijd nodig zouden hebben, waarop we de uitvoeringsdatum verschoven hadden naar 22 en 23 november. Vooral vanaf september en oktober zijn we heel hard aan het oefenen geweest! Tekst uit het hoofd leren, interactie met elkaar, liedjes oefenen, decor maken, kostuums bij elkaar zoeken, regelen, regelen, regelen, op tijd komen, of niet, oefenweekend, enz. De week van de uitvoering hebben we elke avond geoefend, voor het eerst in de kerk waar ook de uitvoering zou zijn. En wat waren er nog veel dingen die anders konden! Wat waren we nog veel aan het disussieren!

Donderdag waren we al vanaf twee uur in de kerk aanwezig om het stuk nog eens anderhalf keer door te spelen. Samen eten, en daarna maar wachten in het zaaltje... Het werd half acht... Help! Er komen gasten! En ze bleven maar komen, de hele zaal zat vol... En wij zaten ook vol, met zenuwen! Na het welkom van de verteller werd het donker, en op de muziek liepen we van achter naar voren, om onze posities op het podium in te nemen. De zenuwen verdwenen en energie kwam. Het ging vanzelf, het ging goed! En ineens was bedrijf 1 al afgelopen, terwijl ik het gevoel had dat we nog maar 5 minuten bezig waren geweest. In de pauze hoorden we al veel positieve reacties, en het was super om bedrijf 2 te spelen. De zaal lachte om grapjes die wij al lang niet meer als grapjes zagen, en we konden het stuk ook weer met een nieuwe blik bekijken. Na ons eindlied begonnen de mensen te klappen... en bleven klappen... en wij keken elkaar aan, want we hadden er nog geen seconde over nagedacht wat we dan zouden doen! Het was leuk dat we het ook nog een tweede keer konden opvoeren, waarbij het wat langer duurde voordat we in ons spel zaten, maar dat kwam helemaal goed.

De meest gehoorde reactie was dat we het hier toch echt niet bij mogen laten, kunnen we niet gaan touren? Nou, wie weet. Als we uitgenodigd worden?

Postbode

Mijn korte carriere als potsbode zit er alweer op. Afgelopen zaterdag was mijn laatste werkdag. Omdat ik komend half jaar vijf dagen in de week in het ziekenhuis zit, wordt het werken op zaterdag daar nog bij een beetje veel. Maar ik heb het met veel plezier gedaan, en was het ook nog niet zat. Het was fijn dat het kantoor op drie minuten fietsen was, want ik moest al om zes uur 's ochtends beginnen. Eigenlijk is het werk heel simpel, het bestaat vooral uit brieven in de juiste vakjes 'gooien' en vervolgens zet je de brieven in de vakjes weer op volgorde. Elastiekje erom, in de tas, en fietsen maar. Of lopen, met zo'n leuk karretje. Het lijkt alsof het in Nederland altijd regent, maar op de een of andere manier ben ik in die 9 maanden maar 1 keer natgeregend (en daarbij de post...). Het is leuk om met collega's te werken, maar vooral leuk vond ik dat je je eigen werk had, en alles zelf moest doen. Geen aflossingen, niet ruilen, geen verschil in werktempo, geen andere manier van de foldertjes vasthouden, enz! Ik moest alleen maar zorgen dat de post bij de juiste mensen terechtkwam, en hoe ik dat deed maakte niet veel uit.

In heel Nederland ontdekte ik mijn collega's: "he, daar heb je er weer een van TNT!" en dan ging het om auto's, vrachtauto's of mensen. Al die collega's ben ik nu kwijt, maar een brede armzwaai krijgen de postbodes nog van me!

EBM

EBM staat voor evidence based medicine, oftewel geneeskunde gebaseerd op bewijs. Dat bewijs wordt vooral geleverd door wetenschappelijke onderzoeken, zoals een groep een 'neppe' pil (placebo) geven, en een andere groep een echte pil. Dan kun je berekenen of de pil die je wilt testen echt werkt op basis van de bestanddelen, of dat het de mensen al helpt dat ze gewoon een pil slikken. Zo zijn er veel verschillende onderzoeken die je kunt uitvoeren, en als ze goed genoeg zijn komen ze in de wetenschappelijke tijdschriften. Veel van die tijdschriften zijn tegenwoordig digitaal, en zijn verzameld in een grote database.

Afgelopen weken ben ik met mijn groepje aan het zoeken geslagen in die database om onderzoeken te vinden die antwoord gaven op de vraag die we hadden gekregen en gemaakt. We hebben geleerd hoe je de goede zoektermen invoert, en dat je veel synoniemen moet bedenken om niet een onderzoek door te laten slippen dat je toch kunt gebruiken! En dan moet je alle onderzoeken die je hebt gevonden nakijken om te kijken of ze echt bruikbaar zijn, waarna je er een stuk of vier overhoudt die je heel nauwkeurig gaat bekijken of ze wel van goede kwaliteit zijn. En uiteindelijk schrijf je dat allemaal op, met een paar mooie tabellen natuurlijk. We zijn nu aan het schrijven en alles moet volgende week af zijn. En dan is het hele startblok alweer voorbij!

Ik heb ook nog lesgegeven aan tweedejaars studenten. Eigenlijk was het meer begeleiden van hun eigen proces, aangeven waar ze nog de diepte in moeten en waar ze fouten maken. Jammer dat het maar een keer was. Onderwijs geven is niet alleen belangrijk richting studenten, maar je moet ook uitleg kunnen geven aan patienten als je dokter bent. En geneeskunde is nog altijd een vak waarin heel veel via mondelinge kennisoverdracht gaat, dus het is goed om te leren hoe je dat moet doen.

Ik heb al heel veel zin om strakjes te gaan beginnen aan mijn semi-arts stage in Mesos Overvecht. Maar voordat ik begin moet ik nog persoonlijke leerdoelen bedenken aan de hand van de kercompetenties van de basisarts... Gelukkig schrijf ik makkelijk een hoop zinnen over eigenlijk niet zo veel! ;-)

Fruit in de tuin

In onze tuin staan een appelboom, een perenboom en een druivenstruik. De meeste tijd van het jaar hebben we er geen last van, en in de lente geniet ik er zelfs van als ze vol staan met bloesem. Die is helaas meestal alweer binnen een week of twee verdwenen. Maar goed, in deze tijd van het jaar buigen de takken door van het fruit wat eraan hangt. Er was al een hoop naar beneden gevallen wat onrijp of juist al rot was. Ik zag de buren al afkeurend kijken naar de verspilling. Als zij die luxe hadden gehad...

Vandaag had ik warempel zin om eens aan de slag te gaan. Als eerste propte ik alle afgeknipte takken van de heg die we al weken geleden gesnoeid hadden en nu langzamerhand een composthoop aan het vormen waren, in vuilniszakken. Toen zag ik dat de druiven er zowaar nog aan hingen, en voordat de vogels me net als vorig jaar weer voor waren, ging ik met een snoeischaartje en een schaaltje aan de gang. Mooie paarse druiven in helaas niet meer altijd volle trossen kwamen gewoon uit ons eigen achtertuintje! Ik waande me bijna in Frankrijk. De groot geworden takken snoeide ik af zodat er weer wat licht op de appelboom viel. Ik plukte de reuzenappels die er nog aan hingen en ging toen naar de perenboom. Voordat er nog meer peren op onze hoofden zouden vallen als we de fietsen uit de schuur halen, besloot ik die ook maar te plukken. Hiervoor moest ik op een trapje staan. Het waren er zoveel dat ik ze maar in de wasmand deed...

En nu staat de oogst op de eetkamertafel en loop ik vandaag of morgen maar eens naar de buren, want het is veel te veel voor ons! (behalve die 5 appels dan). Ik begin een beetje te wennen aan het mooie en bijzondere van fruitbomen in de tuin, en anderszijds het werk dat het met zich meebrengt. Ik liet de boel lang zoals het was met de gedachte: ik heb er toch niet om gevraagd! Maar je hebt er toch last van als je er niets aan doet, en als je dan van lieverlee aan de slag gaat, is het toch wel leuk. Gewoon echt fruit! En volledig biologisch natuurlijk... (ik ga heus niet de moeite doen om alle nare beestjes weg te halen...)

Start van het START-blok

Het startblok heet niet alleen zo omdat het het begin is van het zesde jaar, maar staat ook voor 'Supervised Training in Attitude Research and Training', "vandaar dat het ook wel in hoofdletters geschreven wordt" aldus de docent tijdens het eerste college. Tja. We zijn in totaal met 54 mensen, verdeeld in 4 groepen, en elke groep heeft weer drie subgroepjes. Met dat subgroepje moet je uiteindelijk een Evidence Based Case Report (EBCR) schrijven. Dat gaat in stapjes, elke week moet je je voortgang presenteren. Tussendoor krijgen we college, en het is erg verfrissend om weer dingen te leren die je nog niet wist. Dat is het grootste gedeelte van het blok. Verder moeten we een les geven aan tweedejaars studenten geneeskunde, en krijgen we nog wat college over ethiek en recht. Ik merk dat ik heel gemotiveerd ben en dat ik het leuk vind. Ik wil graag leren en het straks toepassen in het wetenschappelijk onderzoek dat ik ga doen. Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik nog maar twee dagen van de zes weken gehad heb... :-)

Op de hoogte blijven?

Als je een mailtje wilt ontvangen als ik weer een nieuw berichtje heb gepost, moet je even je e-mailadres achterlaten, dat kan door een reactie te schrijven.

Doe-het-zelven

Dat de term doe-het-zelf bestaat, houdt eigenlijk in dat de norm is dat je dingen die gerepareerd, vernieuwd, aangelegd etc. moeten worden naar een (erkend) vakman zou moeten brengen. Daar is namelijk geen term voor, dat zou normaal moeten zijn. Toch zijn er veel mensen die zelf gaan prutsen, in meer of mindere mate professioneel. Zo ook ik, om de simpele reden dat een vakman veel geld vraagt voor arbeidsloon. En natuurlijk denk ik, heel eigenwijs: "dat kan ik zelf ook wel." Ik heb onlangs een mooie nieuwe tweedehands fiets gekocht, en mijn oude fiets kreeg een lekke voorband. Het ventiel was ook stuk, dus er moest een hele nieuwe binnenband in, en nieuw ventlint. Nou ja, dat maakt ook eigenlijk niet zo veel uit. Waar het om gaat is dat ik het hele wiel eruit moest halen, proberen welk gereedschap paste, en op een gegeven moment zag de fiets er echt als een schroothoop uit.
Doe-het-zelven is eigenlijk helemaal niet leuk. Het kost veel moeite en tijd en het resultaat is nog steeds niet iets nieuws. Waarom veel mensen het toch doen en er zelfs aan verslaafd raken is volgens mij omdat het ontzettend leuk is als het lukt! Toen ik mijn fiets weer in elkaar had en er nog mee kon rijden ook, voelde ik me voldaan, ook al blijft het geheel een krot. En ondanks mislukkingen (toilet... :-() wegen de dingen die lukken (bad kitten, het lekt nu niet meer! :-)) daar ruimschoots tegenop!

Lloyd en Lewis

Deze kleine beestjes zijn geboren op 15 maart 2007 in een fokkershuis in Nieuwegein. Een aantal weken daarna heb ik ze opgehaald, achterop de fiets, terwijl thuis al een mooie kooi vol vers zaagsel en voer klaarstond. Ze waren nog heel klein. Vol goede moed lieten we ze het huis verkennen, maar al snel bleek dat, hoewel ze nog maar een paar weken oud waren, ze ons te snel afwaren. We kregen ze maar moeilijk te pakken en konden niet voorkomen dat ze onze internetkabel doorbeten :-(

Het is gezellig om dieren thuis te hebben, vooral omdat ik in die periode thuis werkte. Nu zitten ze 's avonds op schoot als we thuis zijn, ze zijn lekker warm en het hartje klopt heel snel. Wonderbaarlijk hoe vlug je je aan je huisdieren verknocht bent! Als we een paar dagen weg zijn geweest kijk ik altijd meteen of ze nog leven... Ik vind het leuk uit te proberen wat ze allemaal eten (en wat niet).

Fascinatie voor ouderen

Aanstaande maandag begin ik met het zesde en laatste jaar van mijn geneeskundestudie. Lang naar uitgezien, maar ook erg onwennig. Ik weet nog helemaal niet genoeg! En ik hoef niet eens meer tentamens te maken. Alles draait om het portfolio, waarin ik met documenten moet bewijzen dat ik aan het eind van het jaar beschik over de juiste competenties voor een basisarts, en ook dat ik daarin gegroeid ben, hoe ik ben omgegaan met feedback, enz., enz. Tja, het draait allang niet meer alleen om kennis, dat is maar 1 van de zeven basisvaardigheden.

De grote vraag is altijd, vanaf de introductieweek tot het afsluitblok: "en, weet je al wat je wilt gaan doen?" waarmee dan verwezen wordt naar je voorkeur voor verdere opleiding, want 'gewoon' basisarts blijf je natuurlijk niet. Voor heel veel mensen is deze vraag een verschrikking, vooral in deze fase. Heel je zesde jaar is erop gericht om je te profileren in de richting waarin je je wilt specialiseren. Maar als je dat nog niet weet, wordt het wel erg moeilijk... Ook ik heb lang getwijfeld en mijn mening vaak veranderd. Maar nu weet ik het toch echt zeker: het wordt verpleeghuisarts of klinisch geriater. Ik ga een half jaar stage doen bij de verpleeghuisgeneeskunde in het ziekenhuis (schakelafdeling) en 6 weken bij de klinische geriatrie. In ieder geval wil ik arts zijn voor de oudere patient. Sinds mijn co-schap kindergeneeskunde is mijn lange (vanaf groep 7!) wens om kinderarts te worden in rook op gegaan, ik had er een heel ander beeld van. Ook volwassenen trekken me niet zozeer, en jongeren al helemaal niet. Ik ga dit jaar proberen te ontdekken waar die fascinatie voor ouderen vandaan komt. Deze mensen hebben een levensgeschiedenis, zijn grootgeworden in een hele andere tijd, hebben -tig problemen tegelijkertijd en vaak een ander behandelingsdoel dan simpelweg genezen. Grijze haren en gerimpelde gezichten, mijn aandacht hebben jullie!