Aanstaande maandag begin ik met het zesde en laatste jaar van mijn geneeskundestudie. Lang naar uitgezien, maar ook erg onwennig. Ik weet nog helemaal niet genoeg! En ik hoef niet eens meer tentamens te maken. Alles draait om het portfolio, waarin ik met documenten moet bewijzen dat ik aan het eind van het jaar beschik over de juiste competenties voor een basisarts, en ook dat ik daarin gegroeid ben, hoe ik ben omgegaan met feedback, enz., enz. Tja, het draait allang niet meer alleen om kennis, dat is maar 1 van de zeven basisvaardigheden.
De grote vraag is altijd, vanaf de introductieweek tot het afsluitblok: "en, weet je al wat je wilt gaan doen?" waarmee dan verwezen wordt naar je voorkeur voor verdere opleiding, want 'gewoon' basisarts blijf je natuurlijk niet. Voor heel veel mensen is deze vraag een verschrikking, vooral in deze fase. Heel je zesde jaar is erop gericht om je te profileren in de richting waarin je je wilt specialiseren. Maar als je dat nog niet weet, wordt het wel erg moeilijk... Ook ik heb lang getwijfeld en mijn mening vaak veranderd. Maar nu weet ik het toch echt zeker: het wordt verpleeghuisarts of klinisch geriater. Ik ga een half jaar stage doen bij de verpleeghuisgeneeskunde in het ziekenhuis (schakelafdeling) en 6 weken bij de klinische geriatrie. In ieder geval wil ik arts zijn voor de oudere patient. Sinds mijn co-schap kindergeneeskunde is mijn lange (vanaf groep 7!) wens om kinderarts te worden in rook op gegaan, ik had er een heel ander beeld van. Ook volwassenen trekken me niet zozeer, en jongeren al helemaal niet. Ik ga dit jaar proberen te ontdekken waar die fascinatie voor ouderen vandaan komt. Deze mensen hebben een levensgeschiedenis, zijn grootgeworden in een hele andere tijd, hebben -tig problemen tegelijkertijd en vaak een ander behandelingsdoel dan simpelweg genezen. Grijze haren en gerimpelde gezichten, mijn aandacht hebben jullie!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten