Nieuwjaarsbuffet

Elk jaar wordt er op de schakelafdelingen in plaats van een kerstdiner het nieuwejaarsbuffet georganiseerd. De activiteitenbegeleider neemt dit enorme werk op zich en zorgt ervoor dat de koks heerlijk eten klaarmaken en de tafels er goed uitzien. Ook zorgt ze ervoor dat de tafels mooi gedekt zijn en er een sjieke sfeer heerst. Op een middag schoof ze aan in de teampost om het met ons over de tafelschikking te hebben. Hadden we nog verzoeken? De verpleeghuisarts zei dat ze helemaal geen voorkeur had, en pakte een nieuwe map waar ze wat in wilde schrijven. Ik dacht daar echter heel anders over, kon zo een paar namen noemen van mensen waar ik niet bij aan tafel wilde zitten! Om de simpele reden dat, ook al heb je dan geen witte jas aan, je de dokter bent en blijft, en dat die mensen je ook tijdens zo'n buffet vertellen wat ze elke dag vertellen (en dan heb ik het niet over demente mensen). Ook al vertel ik elke dag dat ik helaas niets aan de zere rug kan doen, de klacht blijft en blijft.

Roepen deze mensen het over zichzelf af dat ik ze uit de weg wil gaan? Is het een verkapte vorm van aandacht vragen en moet ik juist op zoek naar wat ze eigenlijk willen? Is een nieuwjaarsbuffet met patienten en hun familie uberhaupt wel een goed plek? Wat als mensen de uitslag van een onderzoek willen weten? Ben je op dat moment in functie? Ook al is dat misschien officieel niet zo, mensen zien je wel zo. En je bent vaak zoals je gezien wordt.

Uiteindelijk zat ik naast mijn grote vriend, een ongehuwde man met maar 1 vriend op de hele wereld, geen familie meer, die de dag kwam nadat ik ben begonnen met mijn ASAS. Hij heeft een paar terugvallen gehad, maar is nu op het niveau dat hij aan het wachten is op overplaatsing. Hij is stokdoof en heeft een geweldige humor. Met zijn twinkeloogjes maakt hij rake opmerkingen waarmee hij laat zien dat hij heel goed door heeft hoe het er op de afdeling aan toe gaat, en in welke verhoudingen mensen tot elkaar staan. Bij het uitgebreide, heerlijke buffet was het enige wat hij wilde: aardappels, groente en vlees. En hij smulde.

Zijn ze er nog?

Na twee weken rust weer terug naar de schakel. Gelukkig heb ik het eerste deel van de vakantie nergens aan gedacht, en begon het pas tijdens de tweede helft van de tweede week weer te kriebelen. Hoe zou het gegaan zijn? Zijn er mensen weg, of misschien overleden? Zou ik er zo weer in zitten? De eerste maandag heb ik een tijd besteed aan het lezen van alle mappen, en was ik weer helemaal bij. Er waren geen erg zieke mensen, dus hoefde ik niet meteen vol aan de bak. Het wordt nu echt tijd dat ik mijn wetenschappelijk onderzoek meer vorm ga geven, dus heb ik de vrije uren gebruikt om daaraan te werken.

Gisteren was ik 's middags alleen op de afdeling, de verpleeghuisarts van de andere afdeling had vrij, en de verpleeghuisarts van mijn afdeling had een belangrijke vergadering. In de loop van de dag werd een mevrouw steeds zieker, en liepen de controles zoals de bloeddruk en de suikerwaardes, steeds verder op. Ze had zuurstof nodig, en het leek alsof de antibiotica in tabletvorm niet snel genoeg zou werken, en dat ze het per infuus nodig had. Ik overlegde met de longarts (als ik overleg met mensen noem ik mezelf altijd arts-assistent in plaats van semi-arts, omdat ze je anders niet serieus genoeg nemen. De brief die ik ter overdracht schreef aan de longarts, ondertekende ik vervolgens wel weer met semi-arts...) en die wilde de mevrouw wel opnemen. Dus moest ik een brief schrijven , de familie opvangen en vertellen wat er allemaal aan de hand was, mevrouw zelf inlichten en proberen te achterhalen of ze gereanimeerd wilde worden als dat nodig zou zijn. Ook moest ik de ambulance regelen en de controles van mevrouw in de gaten houden. En het liefst binnen een half uur. Dus ik legde keurig aan de ambulancemevrouw uit dat de mevrouw bij ons erg ziek was en naar het ziekenhuis vervoerd moest worden. Bleek dat er 1,5 uur later nog steeds geen ambulance was! Ik heb dus inmiddels ook weer geleerd dat je als je een ambulance wilt hebben, altijd moet overdrijven! Ik leer het meest over dingen die je vooral niet leert tijdens je studie... En daar is de semi-artsstage ook vooral voor, want de rest hoor je te weten, of in ieder geval te weten waar je het op kunt zoeken :-)