Start van het START-blok

Het startblok heet niet alleen zo omdat het het begin is van het zesde jaar, maar staat ook voor 'Supervised Training in Attitude Research and Training', "vandaar dat het ook wel in hoofdletters geschreven wordt" aldus de docent tijdens het eerste college. Tja. We zijn in totaal met 54 mensen, verdeeld in 4 groepen, en elke groep heeft weer drie subgroepjes. Met dat subgroepje moet je uiteindelijk een Evidence Based Case Report (EBCR) schrijven. Dat gaat in stapjes, elke week moet je je voortgang presenteren. Tussendoor krijgen we college, en het is erg verfrissend om weer dingen te leren die je nog niet wist. Dat is het grootste gedeelte van het blok. Verder moeten we een les geven aan tweedejaars studenten geneeskunde, en krijgen we nog wat college over ethiek en recht. Ik merk dat ik heel gemotiveerd ben en dat ik het leuk vind. Ik wil graag leren en het straks toepassen in het wetenschappelijk onderzoek dat ik ga doen. Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik nog maar twee dagen van de zes weken gehad heb... :-)

Op de hoogte blijven?

Als je een mailtje wilt ontvangen als ik weer een nieuw berichtje heb gepost, moet je even je e-mailadres achterlaten, dat kan door een reactie te schrijven.

Doe-het-zelven

Dat de term doe-het-zelf bestaat, houdt eigenlijk in dat de norm is dat je dingen die gerepareerd, vernieuwd, aangelegd etc. moeten worden naar een (erkend) vakman zou moeten brengen. Daar is namelijk geen term voor, dat zou normaal moeten zijn. Toch zijn er veel mensen die zelf gaan prutsen, in meer of mindere mate professioneel. Zo ook ik, om de simpele reden dat een vakman veel geld vraagt voor arbeidsloon. En natuurlijk denk ik, heel eigenwijs: "dat kan ik zelf ook wel." Ik heb onlangs een mooie nieuwe tweedehands fiets gekocht, en mijn oude fiets kreeg een lekke voorband. Het ventiel was ook stuk, dus er moest een hele nieuwe binnenband in, en nieuw ventlint. Nou ja, dat maakt ook eigenlijk niet zo veel uit. Waar het om gaat is dat ik het hele wiel eruit moest halen, proberen welk gereedschap paste, en op een gegeven moment zag de fiets er echt als een schroothoop uit.
Doe-het-zelven is eigenlijk helemaal niet leuk. Het kost veel moeite en tijd en het resultaat is nog steeds niet iets nieuws. Waarom veel mensen het toch doen en er zelfs aan verslaafd raken is volgens mij omdat het ontzettend leuk is als het lukt! Toen ik mijn fiets weer in elkaar had en er nog mee kon rijden ook, voelde ik me voldaan, ook al blijft het geheel een krot. En ondanks mislukkingen (toilet... :-() wegen de dingen die lukken (bad kitten, het lekt nu niet meer! :-)) daar ruimschoots tegenop!

Lloyd en Lewis

Deze kleine beestjes zijn geboren op 15 maart 2007 in een fokkershuis in Nieuwegein. Een aantal weken daarna heb ik ze opgehaald, achterop de fiets, terwijl thuis al een mooie kooi vol vers zaagsel en voer klaarstond. Ze waren nog heel klein. Vol goede moed lieten we ze het huis verkennen, maar al snel bleek dat, hoewel ze nog maar een paar weken oud waren, ze ons te snel afwaren. We kregen ze maar moeilijk te pakken en konden niet voorkomen dat ze onze internetkabel doorbeten :-(

Het is gezellig om dieren thuis te hebben, vooral omdat ik in die periode thuis werkte. Nu zitten ze 's avonds op schoot als we thuis zijn, ze zijn lekker warm en het hartje klopt heel snel. Wonderbaarlijk hoe vlug je je aan je huisdieren verknocht bent! Als we een paar dagen weg zijn geweest kijk ik altijd meteen of ze nog leven... Ik vind het leuk uit te proberen wat ze allemaal eten (en wat niet).

Fascinatie voor ouderen

Aanstaande maandag begin ik met het zesde en laatste jaar van mijn geneeskundestudie. Lang naar uitgezien, maar ook erg onwennig. Ik weet nog helemaal niet genoeg! En ik hoef niet eens meer tentamens te maken. Alles draait om het portfolio, waarin ik met documenten moet bewijzen dat ik aan het eind van het jaar beschik over de juiste competenties voor een basisarts, en ook dat ik daarin gegroeid ben, hoe ik ben omgegaan met feedback, enz., enz. Tja, het draait allang niet meer alleen om kennis, dat is maar 1 van de zeven basisvaardigheden.

De grote vraag is altijd, vanaf de introductieweek tot het afsluitblok: "en, weet je al wat je wilt gaan doen?" waarmee dan verwezen wordt naar je voorkeur voor verdere opleiding, want 'gewoon' basisarts blijf je natuurlijk niet. Voor heel veel mensen is deze vraag een verschrikking, vooral in deze fase. Heel je zesde jaar is erop gericht om je te profileren in de richting waarin je je wilt specialiseren. Maar als je dat nog niet weet, wordt het wel erg moeilijk... Ook ik heb lang getwijfeld en mijn mening vaak veranderd. Maar nu weet ik het toch echt zeker: het wordt verpleeghuisarts of klinisch geriater. Ik ga een half jaar stage doen bij de verpleeghuisgeneeskunde in het ziekenhuis (schakelafdeling) en 6 weken bij de klinische geriatrie. In ieder geval wil ik arts zijn voor de oudere patient. Sinds mijn co-schap kindergeneeskunde is mijn lange (vanaf groep 7!) wens om kinderarts te worden in rook op gegaan, ik had er een heel ander beeld van. Ook volwassenen trekken me niet zozeer, en jongeren al helemaal niet. Ik ga dit jaar proberen te ontdekken waar die fascinatie voor ouderen vandaan komt. Deze mensen hebben een levensgeschiedenis, zijn grootgeworden in een hele andere tijd, hebben -tig problemen tegelijkertijd en vaak een ander behandelingsdoel dan simpelweg genezen. Grijze haren en gerimpelde gezichten, mijn aandacht hebben jullie!