Een grote vraag tijdens mijn studie is altijd geweest: hoe kan ik mijn christen-zijn integreren met mijn werk als dokter? Tijdens mijn co-schappen kostte het medische beleid en de omgang met collega’s en supervisoren me al genoeg moeite. Maar toch zou ik het een verarming vinden als ik niet met ook mijn geest mijn werk kon uitvoeren. Dan zou het weinig verschil maken of ik op een zaal zou staan, of iemand anders. En ik wil wel een verschil maken. Is dan alleen mijn vriendelijke gedrag genoeg? Ik denk het niet, want ik ben niet altijd vriendelijk en geduldig. Ook kan ik niet zomaar over Christus gaan vertellen, omdat de patienten daar niet om vragen, en ik dan mijn vertrouwensrelatie kan verspelen. Het inroepen van een pastoraal medewerker is een goede optie, maar dat kunnen ook meer mensen dan ik alleen. Hoe kan ik, met mijn gaven en kenmerken, een goede christendokter zijn op de plaats waar ik gesteld wordt? In het dagelijks leven heb ik al moeite (ik doe het eigenlijk nooit) om met niet-christenen over Jezus te praten, laat staan in mijn werk.
De dokter met wie ik nu meewerk is ook een christen, en hij heeft gisteren een bijeenkomst bij elkaar geroepen voor alle christelijke medewerkers van het ziekenhuis. Daar heeft hij een oproep gedaan aan iedereen om een lichtje te zijn op de plaats, op de afdeling waar hij werkt. Om in kleine gebaren en woorden de liefde van Jezus te weerspiegelen. En op zijn tijd daarover te praten met patienten. Wat heel belangrijk daarbij is, is het gebed. Ik weet dat als ik rechtstreeks voor mijn patienten zou gaan bidden, dat ik dan niet meer voldoende afstand kan hebben en hun problemen mee naar huis neem. Dat is niet goed voor mij. Wat ik nu heb ontdekt (hoe simpel ook, ik had daar nog niet aan gedacht), is dat er twee dingen zijn waar ik voor kan bidden zonder de verantwoordelijkheid voor de redding van mijn patienten op me te nemen. Ten eerste is dat of God me duidelijk wil maken met welke patienten ik kan en moet praten, en of Hij daar de gelegenheid voor wil schenken. Ten tweede voor de personeelsleden, dat de christelijke mensen anders zullen zijn, en vragen zullen uitlokken. En daarbij ook voor mijn eigen houding. Ik ben erg blij dat ik dit nu zo ontdekt heb!
De dokter met wie ik nu meewerk is ook een christen, en hij heeft gisteren een bijeenkomst bij elkaar geroepen voor alle christelijke medewerkers van het ziekenhuis. Daar heeft hij een oproep gedaan aan iedereen om een lichtje te zijn op de plaats, op de afdeling waar hij werkt. Om in kleine gebaren en woorden de liefde van Jezus te weerspiegelen. En op zijn tijd daarover te praten met patienten. Wat heel belangrijk daarbij is, is het gebed. Ik weet dat als ik rechtstreeks voor mijn patienten zou gaan bidden, dat ik dan niet meer voldoende afstand kan hebben en hun problemen mee naar huis neem. Dat is niet goed voor mij. Wat ik nu heb ontdekt (hoe simpel ook, ik had daar nog niet aan gedacht), is dat er twee dingen zijn waar ik voor kan bidden zonder de verantwoordelijkheid voor de redding van mijn patienten op me te nemen. Ten eerste is dat of God me duidelijk wil maken met welke patienten ik kan en moet praten, en of Hij daar de gelegenheid voor wil schenken. Ten tweede voor de personeelsleden, dat de christelijke mensen anders zullen zijn, en vragen zullen uitlokken. En daarbij ook voor mijn eigen houding. Ik ben erg blij dat ik dit nu zo ontdekt heb!
