Mijmeringen

De zon schijnt, het is heerlijk weer en de laatste weken tellen zich af. De laatste weken van mijn studie, die aan het begin nog eindeloos leek te duren, die in het vijfde jaar niet snel genoeg voorbij kon zijn, en die nu precies lang genoeg duurt en geduurd heeft. Samen met mijn studiegenoten krijg ik een vreemde trilling, als je ineens echt verantwoordelijkheid moet gaan dragen, of je nu wil of niet. Als ik in het vliegtuig naar Zuid-Afrika bij een noodgeval niet help ben ik strafbaar, maar als ik een Amerikaan help, of ik dat nu goed of niet goed doe, heb ik meteen een claim aan mijn broek. Tot nog toe weten wij (mijn studiegenoten en ik) nog geen bal van verzekeren en regelingen, van belastingen en andere rompslomp. Tijdens de opleiding moet je alleen medische kennis leren en geluk hebben tijdens je co-schappen dat je extra leert, en als arts moet je ineens alles afweten van juridische en financiele zaken, van onderhandelen en accepteren... En blijkbaar gaat het altijd wel goed.

Gelukkig ga ik eerst even weg uit Nederland en weg van de Nederlandse medische wereld, en genieten in Zuid-Afrika. Daar zal ik ook in verschillende medische praktijken mee gaan lopen/ werken, maar het is nog onduidelijk wat voor verantwoordelijkheden ik kan nemen, omdat mijn registratie hier niet automatisch ook voor daar geldt. Voorzichtigheid is nog steeds geboden. Eén foutje en alle goede dingen vallen daarbij in het niet.

Aankomende donderdag heb ik een gesprek in een verpleeghuis in Zwolle, met de opleiders daar. Ik wil daar graag in september 2009 met de opleiding tot verpleeghuisarts beginnen, en mijn plekje alvast vastleggen. Je weet anders maar nooit wie er met de buit vandoor gaat! Mijn eerste gesprek voor mijn eerste baan... ik heb het idee dat ik nu pas volwassen ga worden!